Szukaj zwierz─ůt alfabetycznie: a| b| c| d| e| f| g| h| i| j| k| l| m| n| o| p| q| r| s| t| u| v| w| x| y| z|
Charakterystyka Ropucha zielona

Ropucha zielona (Pseudepidalea viridis syn. Bufo viridis) – pospolity gatunek p┼éaza z rodziny ropuchowatych. Wyró┼╝nia si─Ö zielon─ů barw─ů. Posiada szeroki zasi─Ög wyst─Öpowania (Europa, Afryka, a prawdopodobnie i Azja).

Morfologia

Samica, Toskania (Włochy)

D┼éugo┼Ť─ç cia┼éa wynosi od (4,8) 5 do 10 (12) cm, przy czym samice, osi─ůgaj─ůce ┼Ťrednio 10,5 cm, przerastaj─ů samce, mierz─ůce tylko 8,5[11]. U ┼║róde┼é dymorfizmu p┼éciowego le┼╝y g┼éównie ró┼╝ny przeci─Ötny wiek zwierz─ůt[12], a w mniejszym stopniu stan ┼Ťrodowiska[12].

Jasny[9], szary[8][7], szaro┼╝ó┼éty, popielaty[9] lub oliwkowy[7] grzbiet pokrywa ciemnozielone[8] lub ┼╝ywozielone[9] plamkowanie, ksza┼ét plamy nie jest regularny[8][9]. Pojawiaj─ů si─Ö tam[8] i na bokach[7][9] tak┼╝e pomara┼äczowoczerwone[7] i czerwonawe kropki, gruczo┼éy jadowe, których liczb─ů ropucha zielona nie mo┼╝e si─Ö równa─ç z Bufo bufo. Brzuszna strona cia┼éa obfituje z kolei w plamy koloru szarego[8] lub te┼╝ jest jednolicie szara[7]. Skór─Ö pokrywaj─ů brodawki. W czasie sezonu rozrodczego samce s─ů bardziej zielone od bardziej szarych samic[7].

Za oczami o poziomych ┼║renicach widniej─ů wydatne parotydy. Wyst─Öpuje b┼éona b─Öbenkowa. Samce posiadaj─ů rezonatory[7] u┼╝ywane do nawo┼éywa┼ä.

Na wewn─Ötrznym brzegu st─Öpu wyst─Öpuje pod┼éu┼╝ny fa┼éd skórny[7]. 4. palec stopy posiada na spodzie pojedynczy rz─ůd modzeli stawowych, inaczej ni┼╝ w przypadku ropuch szarej i paskówki, posiadaj─ůcych a┼╝ 2 takowe rz─Ödy[9].

Fizjologia

Fizjologia tego popularnego gatunku stanowiła przedmiot licznych badań.

Wydzieliny gruczo┼éów

P. viridis, dobrze widoczne gruczoły

Gruczo┼éy ropuch wydzielaj─ů jad zawieraj─ůcy bufotalin─Ö dzia┼éaj─ůc─ů na serce i bufogenin─Ö (zwi─ůzek halucynogenny i uspokajaj─ůcy)[13].

Przebadano równie┼╝ wydzielin─Ö gruczo┼éów ┼Ťluzowych osobników przechodz─ůcych w┼éa┼Ťnie przeobra┼╝enie. Wykazuje ona co najmniej 2 ró┼╝ne rodzaje komórek sto┼╝kowatych. Wydzielaj─ů one mucyny[14], zwi─ůzki o budowie glikoproteinowej bior─ůce udzia┼é w osmoregulacji oraz mechanicznej i chemicznej ochronie zwierz─Öcia. Eksperymenty z u┼╝yciem mi─Ödzy innymi fitoaglutynim z bieluni dzi─Ödzierzawej, ┼Ťnie┼╝yczki przebi┼Ťnieg i Maackia amurensis wykaza┼éy przewa┼╝nie reszty mannozy, galaktozy i kwasu sjalowego przy┼éaczonego za pomoc─ů wi─ůzania glikozydowego α(2→3)[14].

Osmoregulacja

Zwierz─Ö bardzo dobrze znosi zasolenie: w temperaturze 25 °C wytrzymuje st─Ö┼╝enia 19%[15], a niektóre osobniki nawet 23%[15]. W niskim zasoleniu jego osocze jest hipertoniczne, w wysokim jednak staje si─Ö izotoniczne, za co odpowiada w 85% wzrost st─Ö┼╝enia chlorku sodu, w ma┼éej cz─Ö┼Ťci (5-10%) mocznika. Oczywi┼Ťcie takie zmiany osocza poci─ůgaj─ů za sob─ů modyfikacje st─Ö┼╝e┼ä w innych p┼éynach ustrojowych. Nadmiar soli opuszcza organizm ropuchy wraz z moczem[15]. Mocznik wydalany jest tak┼╝e przez skór─Ö[16] posiadaj─ůc─ů miejsca wra┼╝liwe na amiloryd[16] (lek moczop─Ödny) i floretyn─Ö[16].

Wyst─Öpowanie

Gatunek ten posiada dosy─ç du┼╝y zasi─Ög wyst─Öpowania[17]. Na zachodzie si─Öga on Niemiec (oprócz pó┼énocnego wschodu i cz─Ö┼Ťci obszarów po┼éudniowych) i wschodniego kra┼äca Francji[17]. Zajmuje te┼╝ Austri─Ö bez zachodu i centrum kraju[17]. Na po┼éudniowym zachodzie si─Öga pó┼énocnego wschodu W┼éoch, a jego granica przebiega dalej wybrze┼╝em Adriatyku[17] i kolejnych mórz a┼╝ do Czarnego[17]. Dalej, na po┼éudniowym wschodzie, wschodzie, a w ko┼äcu pó┼énocy, granica zasi─Ögu przebiega w Federacji Rosyjskiej (prowincje: Kurgan, Chelyabinsk, Perm (po┼éudnie), Udmurtia, Kirov, Nizhegorodsk, Ivanovo, Yaroslavl, Pskov[7]), zahaczaj─ůc te┼╝ zachodni Kazachstan[17] (Tselinograd, obwód paw┼éodarski[7]), a┼╝ do doliny rzeki Ishim[7] i rezerwatu Markakol[7]. Na pó┼énocy ropucha zielona si─Öga po┼éudniowego wschodu Estonii, zajmuje wi─Öksz─ů cz─Ö┼Ť─ç ┼üotwy (bez pó┼énocnego zachodu)[17]. Dalej znowu zasi─Ög wyst─Öpowania ograniczany jest przez akwen morski, tym razem Morze Ba┼étyckie[17], lub te┼╝ si─Öga a┼╝ po po┼éudniowe wybrze┼╝a Szwecji[9], do 59°N[7]. Nieraz znajduje si─Ö informacje o bytno┼Ťci zwierz─Öcia w Norwegii[9].

Gatunek nie bytuje jednak w ca┼éym obszarze le┼╝─ůcym w obr─Öbie powy┼╝ej podanych granic: nie spotyka si─Ö go na po┼éudniu Polski (Karpaty), w niewielkiej zachodniej cz─Ö┼Ťci Czech (wi─Ökszo┼Ť─ç stanowisk w kraju znajduje si─Ö na pó┼énocy z wyj─ůtkiem obszarów najdalej wysuni─Ötych, gdzie jest ich bardzo ma┼éo[4], du┼╝o jest ich te┼╝ na po┼éudniowym zachodzie[4]) i w wi─Ökszej cz─Ö┼Ťci S┼éowacji (oprócz zachodu i po┼éudnia kraju)[17]. Nie ma go równie┼╝ na niektórych obszarach po┼éo┼╝onych na zachodzie Ukrainy oraz w Rumunii[17]. Zajmuje za┼Ť ca┼ée terytoria nast─Öpuj─ůcych pa┼ästw: Albania, Bo┼Ťnia i Hercegowina, Czarnogóra, Serbia, S┼éowenia, Mo┼édawia, Bu┼égaria, Chorwacja, Macedonia, Grecja, Cypr, Malta, Bia┼éoru┼Ť[17]. Niekiedy mo┼╝na spotka─ç si─Ö z informacj─ů, ┼╝e ropucha ta wyst─Öpuje na terenie ca┼éej Polski[8][18]. Poza tym p┼éaz zamieszkuje te┼╝ wyspy Morza ┼Üródziemnego, jak Korsyka[7][9], Sardynia[7][9], Sycylia[7] i wymieniona ju┼╝ Malta[7].

W Szwajcarii gatunek wygin─ů┼é[2], cho─ç niektóre ┼║ród┼éa nadal podaj─ů kraj w┼Ťród pa┼ästw zamieszkiwanych przez ropuch─Ö[7]. Jego obecno┼Ť─ç w Danii i Szwecji wed┼éug IUCN nie zosta┼éa potwierdzona[2]. Jednak┼╝e wed┼éug ┼║róde┼é du┼äskich p┼éaz wyst─Öpuje na po┼éudniowym wschodzie kraju[3]. Cho─ç mo┼╝na znale┼║─ç informacje o wyst─Öpowaniu gatunku w Afryce (na pó┼énocy kontynentu[9]), informacji tych nie potwierdzaj─ů bardziej wiarygodne ┼║ród┼éa. Podaj─ů one raczej, ┼╝e populacje z krajów, jak Egipt, Jordania czy Izrael nale┼╝─ů do innech gatunków Pseudepidalea variabilis lub Pseudepidalea boulengeri[2]. IUCN nie wymienia te┼╝ w┼Ťród miejsc ┼╝ycia zwierz─Öcia Iranu, Pakistanu i Afganistanu, podawanych przez inne ┼║ród┼éa[7]. Istniej─ů tak┼╝e doniesienia o spotkaniu gatunku w Chinach[19], Kirgistanie[19] i Maroku[19].

Siedlisko [edytuj]

Przykładowe siedlisko ropuchy zielonej

Gatunek zazwyczaj nie zapuszcza si─Ö powy┼╝ej 800 metrów nad poziomem morza[18].

Zwierz─Ö zamieszkuje lasy (cho─ç wed┼éug niektórych ┼║róde┼é ich unika[11]), zadrzewione stepy[2][7], krzaki, tereny trawiaste[2], stepy[7] a tak┼╝e góry[2]. Preferuje miejsca silnie nas┼éonecznione[8]. Zapuszcza si─Ö nawet na pó┼épustynie i pustynie[7]. Dobrze radzi sobie w ┼Ťrodowisku zmienionym dzia┼éalno┼Ťci─ů ludzk─ů, jak parki i ogrody, a tak┼╝e winnice[18]. Wykorzystuje nawet fontanny[7]. Osobniki spotyka si─Ö w obszarach miejskich, zw┼éaszcza w po┼éudniowej cz─Ö┼Ťci zasi─Ögu wyst─Öpowania[7]: istniej─ů doniesienia o spotkaniu p┼éaza w Bukareszcie[2]. Zwierz─Öta spotykano nawet w kamienio┼éomach[18], na ska┼╝onym terenie w okolicy du┼╝ych przedsi─Öbiorstw przemys┼éowych i na stertach odpadów[7].

Lepiej, ni┼╝ ropucha szara[8] i paskówka[8], a tak┼╝e wi─Ökszo┼Ť─ç p┼éazów[7], znosi susz─Ö[8] (umiera dopiero po stracie po┼éowy wody swego cia┼éa[7]). Potrafi ┼╝y─ç daleko od zbiorników wodnych[7]. Jednak mieszkaj─ůc w suchym obszarze w nocy odwiedza zbiorniki wodne, by uzupe┼éni─ç p┼éyny[7]. Unika natomiast obszarów podmok┼éych i o du┼╝ej wilgotno┼Ťci, jak torfowiska, mokrad┼éa, wilgotne lasy[8], cho─ç niejednokrotnie i tam zamieszkuje[7]. Jest bardzo ciep┼éolubna[10]. Toleruje temperatur─Ö do 40 °C[7].

Preferuje l─ůd ponad wod─Ö[15]. Pomimo znacznej tolerancji dla zmian st─Ö┼╝e┼ä elektrolitów woli zbiorniki o zasoleniu nie przekraczaj─ůcym 8%[15].

Zwierzę to często poszukuje nowych miejsc[8]. Jako szlaki wykorzystuje rowy i kanały[7].

Behawior

Prowadzi nocny tryb ┼╝ycia[8][9]. Wyrusza wtedy na polowanie. Dzie┼ä sp─Ödza w kryjówkach sporz─ůdzanych w┼éasnor─Öcznie lub b─Öd─ůcych dzie┼éem gryzoni. Niekiedy jednak pozostaje aktywna i w dzie┼ä[8].

Zwinniejsza od gatunku Bufo bufo, przemieszcza si─Ö za pomoc─ů skoków[8]. Dobrze si─Ö wspina[18].

Poluje na bezkr─Ögowce[7], jak owady[18], w tym chrz─ůszcze[7], paj─ůki, sk─ůposzczety, stonogi i ┼Ťlimaki[18]. Wa┼╝n─ů cz─Ö┼Ť─ç jad┼éosposu doros┼éego osobnika stanowi─ů mrówki[7]. Preferuje zdobycz chodz─ůc─ů po ziemi[7]. Wiosn─ů w ich menu w┼é─ůczaj─ů si─Ö bezkr─Ögowce wodne. W miastach cz─Östo gromadz─ů si─Ö pod lampami, by ┼éapa─ç lataj─ůce tam owady. Cz─Östo doros┼ée osobniki poszcz─ů podczas znajdywania sobie miejsca dla rozrodu[7].

W zimie kryje si─Ö pod wykrotami[8], kamieniami[8], w wykopanych przez si─Ö norkach[10] lub w budynkach[8]. Na prze┼éomie wrze┼Ťnia i pa┼║dziernika zapada w sen zimowy, który ko┼äczy pó┼║no[10].

Rozmna┼╝anie

Nawo┼éuj─ůcy samiec z widocznym rezonatorem. Okolice Berlina (Niemcy), maj 1992.

Ropucha zielona nie ma specjalnych wymaga┼ä co do miejsca rozrodu. Przebiega on zarówno w zbiornikach sta┼éych, jak i okresowych[2]. Mog─ů to by─ç bagna, stawy, jeziora, odnogi rzek i strumieni, a nawet rowy i ka┼éu┼╝e[. Wykorzystuje zbiorniki stworzone przez cz┼éowieka[2]. Nigdy nie wybiera wody g┼é─Öbszej, ni┼╝ pó┼é metra[7]. Nie widzi natomiast ró┼╝nicy pomi─Ödzy wod─ů s┼éodk─ů i s┼éon─ů[7].

Sezon rozrodczy, skorelowany z odpowiedni─ů temperatur─ů wody (co najmniej 10 °C)[8], rozpoczyna si─Ö w kwietniu[8][9] lub maju[8]. Trwa on do czerwca[10][18]. Samce wykszta┼écaj─ů na przednich ko┼äczynach specjalne modzele[8]. Zjawiaj─ů si─Ö ona na miejscu wcze┼Ťniej, ni┼╝ p┼ée─ç przeciwna. Po zmierzchu rozpoczynaj─ů si─Ö nawo┼éywania, które okre┼Ťla si─Ö nieraz jako perliste, wysokie trele[10], naj┼éadniejsze spo┼Ťród p┼éazów Polski[8], porównuje si─Ö je do odg┼éosów wydawanych przez kanarka[8][18] lub turkucia podjadka[8]. Zapisuje si─Ö je jako "irrr-irrr-irrr"[9]. Specjalne rezonatory u do┼éu jamy g─Öbowej zapewniaj─ů odpowiedni─ů si┼é─Ö g┼éosu[8]. W trakcie godów osobniki zachowuj─ů aktywno┼Ť─ç równie┼╝ za dnia. Nie wszystkie osobniki zachowuj─ů si─Ö w ten sam sposób. Nieraz samica wybiera sobie partneta spo┼Ťród staraj─ůcych si─Ö o ni─ů samców, kiedy indziej to samiec dokonuje wyboru partnerki[7].

Wyst─Öpuje ampleksus piersiowy[7]. Samica sk┼éada (2000[7]) 5000-15000[8] (30000[7]) jaj u┼éo┼╝onych w d┼éugie, mierz─ůce nawet kilka metrów (2-7[7], ┼Ťrednio oko┼éo 4[10][18]) parzyste sznury[8] o galaretowatej konsystencji[8]. Ka┼╝dy z nich zawiera 1 lub 2 rz─Ödy[18] ciemnych, regularnie u┼éo┼╝onych[8] jaj, których jest kilka tysi─Öcy[9]. Udowodniono, ┼╝e wi─Öksze samice sk┼éadaj─ů wi─Öksz─ů ilo┼Ť─ç wi─Ökszych jaj[20].

Kijanki mierz─ů 5 cm d┼éugo┼Ťci. P┼éywaj─ů samotnie[8]. Do ich po┼╝ywienia nale┼╝─ů g┼éównie detrytus[7] i glony, a tak┼╝e pierwotniaki, wirki, mikroskopijne skorupiaki. W dzie┼ä trzymaj─ů si─Ö w strefie przybrze┼╝nej, wieczorem zapuszczaj─ů si─Ö na wi─Öksze g┼é─Öboko┼Ťci. Czas, w którym nast─Öpuje przeobra┼╝enie, zale┼╝y od d┼éugo┼Ťci geograficznej[7]. ┼Ürednio larwy licz─ů wtedy 2 miesi─ůce[21]. Zazwyczaj na danym terenie wi─Ökszo┼Ť─ç osobników przechodzi je w tym samym czasie, by masowo pojawi─ç si─Ö na l─ůdzie i rozej┼Ť─ç. Poluj─ů wtedy na skoczogonki, chrz─ůszcze, roztocze i muchówki[7].

Kijanki

Dojrza┼éo┼Ť─ç p┼éciow─ů ropuchy zielone uzyskuj─ů w wieku ┼Ťrednio 2-4 lat[8]. Samiec dojrzewa w wieku 1-3 lat[12], co ma zwi─ůzek z dzia┼éalno┼Ťci─ů cz┼éowieka na obszarze jego ┼╝ycia[12]. Ludzie maj─ů za to znacznie wi─Ökszy wp┼éyw na samice, do┼╝ywaj─ůce wieku 6-15 lat[12], rozmna┼╝aj─ůce si─Ö przez 5-12 lat[12]. Sugerowano, ┼╝e ta zale┼╝no┼Ť─ç mo┼╝e okaza─ç si─Ö przydatna w ocenie jako┼Ťci ┼Ťrodowiska naturalnego[12]. Na Kaukazie zwykle bezogonowe te do┼╝ywaj─ů 7-10 lat[7]. Z drugiej strony najstarszy osobnik ┼╝yj─ůcy w niewoli umar┼é, maj─ůc 11,9 roku[22].

Zdarza si─Ö, ┼╝e ropucha zielona tworzy hybrydy z ropuch─ů szar─ů[23]. Przypadki takie notowano w Niemczech, Czechach, Austrii i W┼éoszech. Konieczne s─ů la ich powstania odpowiedni krajobraz (najlepiej po┼Ťredni mi─Ödzy lasem i terenem otwartym) i zachodz─ůcy na siebie czas godów (co mo┼╝e by─ç efektem pó┼║nej wiosny). Niektórzy naukowcy sugeruj─ů te┼╝, ┼╝e zjawisko jest spowodowane degradacj─ů ┼Ťrodowiska. W┼Ťród skrzeku i kijanek miesza┼äców wyst─Öpuje du┼╝a ┼Ťmiertelno┼Ť─ç. Dowiedziono, ┼╝e jedynie te pochodz─ůce od samca ropuchy zielonej i samicy ropuchy szarej maj─ů szans─Ö przetrwa─ç 12 dni po wykluciu. Doros┼ée osobniki wykazuj─ů cechy po┼Ťrednie mi─Ödzy gatunkami, z wygl─ůdu bardziej przypominaj─ůc ropuch─Ö szar─ů[23].

Genetyka

Diploidalna liczba chromosomów wynosi 22[7]. Jednak┼╝e jej bliscy krewni, p┼éazy z palearktycznej podgrupy B. viridis, bior─ůcej od ropuchy zielonej sw─ů nazw─Ö, jako jedyne zachowuj─ů zdolno┼Ť─ç do rozmna┼╝ania dwup┼éciowego przy teraploidalnym genomie[5]. W przypadku ropuchy zielonej opisano za┼Ť osobniki triploidalne[24], zamieszkuj─ůce Himalaje w pó┼énocnym Pakistanie[24].

Badania przeprowadzone na pó┼énocy Grecji ujawni┼éy du┼╝e zró┼╝nicowanie genetyczne w obr─Öbie gatunku[25]. Jedna z przebadanych populacji cechuje si─Ö znaczn─ů odr─Öbno┼Ťci─ů od pozosta┼éych[25]. Natomiast w┼Ťród analizowanych loci a┼╝ 47% wykazuje polimorfizm[25]. Struktura genetyczna populacji przypomina spotykan─ů u rzekotki drzewnej[25] i ┼╝aby ┼Ťmieszki[25].

Drapie┼╝nicy

Pomimo swych gruczo┼éów ropucha zielona stanowi po┼╝ywienia innych zwierz─ůt, w┼Ťród których wymieni─ç mo┼╝na wiele w─Ö┼╝y. Chocia┼╝by kobra ┼Ťrodkowoazjatycka woli ropuchy od ┼╝ab[7].

Status

Na wi─Ökszej cz─Ö┼Ťci swego zasi─Ögu wyst─Öpowania zwierz─Ö jest pospolite[2][7]. Rzadkie jest w pó┼énocnej jego cz─Ö┼Ťci[7], cho─ç i tam spotyka si─Ö stanowiska o du┼╝ym zag─Öszczenie osobików nawet na terenach o silnym wp┼éywie dzia┼éalno┼Ťci ludzkiej[7]. Na liczebno┼Ť─ç ropuchy zielonej pozytywnie wp┼éywa wyst─Öpowanie gryzoni kopi─ůcych sobie nory, wykorzystywane przez p┼éazy[7]. W bardzo sprzyjaj─ůcych warunków zag─Öszczenie mo┼╝e osi─ůgn─ů─ç warto┼Ť─ç 1 osobnik na m2[7]. Watro wspomnie─ç, ┼╝e nied┼éugo po metamorfozie notuje si─Ö wiele wi─Öksze zag─Öszczenia malutkich ropuszek[7]. Z kolei na niektórych terenach osobniki s─ů na przemian to bardzo rzadkia, to pospolite[7]. Wymienia si─Ö tu obwód moskiewski, gdzie stanowi┼éy one rzadko┼Ť─ç w XIX stuleciu, sta┼éy si─Ö liczne w latach siedemdziesi─ůtych kolejnego wieku, by w latach osiemdziesi─ůtych znowu zmieni─ç trend i w nast─Öpnej dekadzie trafi─ç do Czerwonej Ksi─Ögi[7]. Zmiany takie przypisuje si─Ö wieloletnim fluktuacjom klimatycznym[7]. W Szwajcarii gatunek wygin─Ö┼é, a wysi┼éki maj─ůce na celu reintrodukcj─Ö na razie nie przynosz─ů rezultatów[2].

Ca┼ékowita liczebno┼Ť─ç zmniejsza si─Ö[2].

G┼éówne zagro┼╝enia dla ropuchy zielonej wi─ů┼╝─ů si─Ö z utrat─ů ┼Ťrodowika jej rozrodu. Wymienia si─Ö tutaj zanieczyszczenie i osuszanie jej stanowisk, przy czym wysychanie powodowane jest nie tylko dzia┼éalno┼Ťci─ů ludzk─ů, ale mo┼╝e te┼╝ zachodzi─ç naturalnie. Spo┼Ťród innych niebezpiecze┼ästw wspomnie─ç nale┼╝y o wypadkach drogowych[2]. Z drugiej strony cz─Östo stwierdza si─Ö wi─Öksz─ů obfito┼Ť─ç ropuch w siedliskach antropogenicznych, ni┼╝ w naturalnych. O ile osuszanie zmniejsza jej liczebno┼Ť─ç, wylesianie odnosi w przypadku tego lubi─ůcego tereny otwarte zwierz─Öcia skutek przeciwny. Ma to miejsce zw┼éaszcza w centrum i na zachodzie obszaru wyst─Öpowania. Poza tym zdarza┼éo si─Ö ju┼╝, ┼╝e cz┼éowiek celowo wprowadza┼é ropuch─Ö zielon─ů do ekosystemu, co wydarzy┼éo si─Ö na Syberii[7].

Gatunek obejmuje aneks II konwencji berne┼äskiej oraz aneks IV Dyrektywy Siedliskowej Unii Europejskiej. Chroni go tak┼╝e prawo w wielu krajów[2], w tym Polski[18]. Poza tym stosuje si─Ö m.in. ┼Ťrodki maj─ůce na celu zmniejszy─ç ilo┼Ť─ç ropuch gin─ůcych na drogach[2].

W kulturze

Ropucha budzi w cz┼éowieku zwykle wstr─Öt i obrzydzenie[26]. Gatunek podejrzewano nawet o wywo┼éywanie ┼Ťwierzbu[21].

Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierz─Öta
Typ strunowce
Podtyp kr─Ögowce
Gromada płazy
Rz─ůd p┼éazy bezogonowe
Podrz─ůd Neobatrachia
Rodzina ropuchowate
Rodzaj Pseudepidalea
Gatunek ropucha zielona
Nazwa systematyczna
Pseudepidalea viridis
(Laurenti, 1768)
Synonimy

Bufo shaartusiensis Pisanetz, Mezhzherin & Szczerbak, 1996
Bufo sitibundus
(Pallas, 1771)
Bufo variabilis

Bufo viridis
Laurenti, 1768
Bufo viridis viridis
Laurenti, 1768
Epidalea variabilis

Epidalea viridis

Pseudepidalea variabilis

Rana picta
Pallas, [1814]
Rana viridis
(Laurenti, 1768)

podgatunki
  • B. viridis kermanensis
  • B. viridis turanensis
  • B. viridis viridis
Kategoria zagro┼╝enia (CzKGZ)
Status iucn3.1 LC pl.svg
najmniejszej troski
Zobacz też inne Płazy (amphibia):
strona główna| zwierzęta| ogrody zoologiczne w Polsce| parki krajobrazowe w Polsce| przepisy| humor| kontakt